Python’daki değişkenler ve temel veri türleri

Tamamlandı

Değişkenler, Python’da yazılan programların temel yapı taşlarından biridir. Değişkenler verileri bellekte tutar. Değişkenlerin adları olur ve bunlara adlarıyla başvurulabilir. Değişkenler ayrıca dize ve tamsayı gibi depolandırı veri türlerini belirten türlerine sahiptir ve değerlerini işlemek için ve gibi işleçleri kullanan + - ifadelerde kullanılabilir.

Değişkenler

Python’da, bir değişkeni bildirmek ve atamak için atama işleci = kullanılır. Atanan değişken, işlecinin sol tarafındadır ve atanan değer ( gibi bir ifade olabilir ve hatta diğer değişkenleri içerebilir) sağ 2 + 2 taraftadır:

x = 1         # assign variable x the value 1
y = x + 5     # assign variable y the value of x plus 5
z = y         # assign variable z the value of y

Bu örnekler değişkenlere sayılar atar. Ancak sayılar, Python’ın desteklediği veri türlerinden sadece biridir. Değişkenler için tür bildirilmediğine dikkat edin. Bunun nedeni, Python'ın dinamik olarak yazılmış bir dil olduğu ve değişken türünün atanan veriler tarafından belirlendığı anlamına gelir. Yukarıdaki örneklerde x, y ve z değişkenleri pozitif ve negatif tam sayıları depoabilen tamsayı türleridir.

Değişken adları büyük/küçük harfe duyarlıdır ve değişken adlarında tüm harfler, sayılar ve alt çizgi (_) karakteri kullanılabilir. Ancak değişkenler sayı ile başlayamaz.

Sayılarla çalışma

Çoğu program numaraları işleyebilir. Bilgisayarlar, tamsayıları ve ondalık sayıları farklı olarak işler. Aşağıdaki kodu inceleyin:

x = 1       # integer
x = 1.0     # decimal (floating point)

Python, int adlı yerleşik veri türünden tamsayı oluşturur ve float öğesinin örnekleri olarak ondalıklar (kayan noktalı sayı) oluşturur. Python’ın yerleşik type() işlevi değişkenin veri türünü döndürür. Aşağıdaki kod, türlerin çıkışını ekranda görüntüler:

x = 1
print(type(x)) # outputs: <class 'int'>

x = 1.0
print(type(x)) # outputs: <class 'float'>

".0" değerinin "1" sonuna ek olarak, programlama dilinin bir değeri nasıl işleyesi büyük bir fark yaratır. Veri türü, değerin bellekte nasıl depolandığını, işlemcinin (CPU) ifadeleri değerlendirirken verileri nasıl işlediğini, verilerin diğer verilerle nasıl ilişkilendirildiğini ve bununla ne tür işlemlerin yapılabileceğini etkiler.

Booleanlarla çalışma

Genel veri türlerinden bir diğeri de True veya False değerini tutan Boole türüdür:

x = True
print(type(x)) # outputs: <class 'bool'>

bool, dahili olarak özel tamsayı türü olarak işlenir. Teknik olarak True 1 değerine, False ise 0 değerine sahiptir. Boole’ler genellikle matematiksel işlemleri gerçekleştirmek için kullanılmaz. Bunlar, genellikle karar verme ve dallanma oluşturmak için kullanılır. Yine de türlerin arasında ilginç bir ilişki vardır. Çoğu tür, daha genel olan türlerin özelleşmiş sürümlerinden ibarettir. Tamsayılar kayan noktalı sayıların alt kümesidir ve Boole’ler de tamsayıların alt kümesidir.

Dizelerle çalışma

Sayıların yanı sıra, dizeler de en sık kullanılan veri türlerinden biridir. Bir dize, sıfır veya daha fazla karakterden oluşan bir koleksiyondur. Dizeler tek tırnak işareti kullanılarak bildirilse de çift tırnak işareti de kullanılabilir:

x = 'This is a string'
print(x) # outputs: This is a string
print(type(x)) # outputs: <class 'str'>
y = "This is also a string"

Dizeler, iki sayıyı ekleyen + işleci ile diğer dizelere eklenebilir (bu işlem “birleştirme” olarak da bilinir):

x = 'Hello' + ' ' + 'World!'
print(x) # outputs: Hello World!

Farklı bir derste, dizeleri ayrıştırma ve farklı yöntemlerle işleme gibi konularda daha fazla bilgi edineceksiniz. Veri koleksiyonlarını depolayan ve dize koleksiyonlarını tutmak için sıkça kullanılan listeler gibi diğer önemli veri türlerini de öğreneceksiniz.

Python’da yerleşik olarak bulunan 60’dan fazla işlevden biri olan print işlevi ekrana metin çıkışı verir.

Aşağıdaki deyim “Hello World!” metninin ekranda görüntülenmesini sağlar:

print('Hello World!')

print öğesine geçirilen bağımsız değişken, Python’da metin depolamak ve yönetmek için kullanılan temel veri türlerinden biri olan dizedir. Varsayılan olarak, sonraki çağrısının bir sonraki satırda başlaması için satırın sonunda print bir yeni satır karakteri çıkışı print oluşturur.